Lete Songtext
von Wij

O kraino bezsłoneczna, w obumarły bluszcz porosła
Znów mnie ta odwieczna klątwa ku gęstwinie twej poniosła

Brodząc purpurową rzeką, zapominam wilgoć ziemi
Metaliczna bryza zmywa zapach butwiejących trzewi
W nozdrza wpuszcza się na zwiady
Aż rozum, jak to rozum zdradzi

Lete, Lete


Tedy koszmar, jastrząb czujny, chcąc mnie wyrwać z błogiej aury
Chwycił w szpony mgielne wstęgi, jął mnie wlec ku bytom dawnym
Będę koszmaru koszmarem wszak on jak ja nieprawdziwy
Oddam Lete na ofiarę całą moc jego ohydy

Lete, Lete

Krew nie płynie już w tym ciele tylko senność opalowa
Nie zna strachu więcej dusza, duszą nie być jest gotowa

Wstrzymaj nurt choćby na chwilę, przestań się przede mną bronić
O kraino bezsłoneczna, spełnienie zamkniętych powiek