Lixnari Songtext
von logos timis

Μ′ ένα λιχνάρι κάνω ευχές
Ποτέ ξανά να μη νιώσουμε πόνο
Να μη σε δω ξανά να κλαις
Να 'ναι της χαράς σου τα δάκρυα μόνο
Κι όταν ανάψουν οι φωτιές
Και κοιταχτούμε σε μια συναυλία
Πες μου όλα εκείνα που δε λες
Μίλα για ειρήνη, αγάπη, φιλία

Όλοι ψάχνουμε ποιο είναι το φάρμακο
Και το βρίσκουμε όπου βολευόμαστε
Είναι η αγάπη, τα ναρκωτικά, η TV, η φωλιά που κοιμόμαστε
Κάποιοι λένε το βρήκαν στο τζόγο
Άλλοι λένε το βρήκαν στο πιόμα
Και άλλοι το βρήκαν σε μια μουσική πειρατών και με δυο καπνογόνα
Έλα, τι θες;


Εγώ πήγα τον δρόμο, τον γύρισα, δεν ξαναχάνομαι
Μπήκα μέσα βαθιά, κοίταξα τη θηλιά και ήρθα πίσω να πω τι αισθάνομαι
Μ′ έχει ντύσει το μαύρο του κόσμου
Γι' αυτό ακόμα γυρεύω το φως μου
Ποιος είσαι Λάμπρο, σ' έχω χάσει
Όλο με κρίνει ο εαυτός μου

Μήπως θυμάσαι που σου ′γραφα
Καινούργια ρεφρέν σου τραγούδαγα
Πού πάει το ρομάντζο του πρώτου καιρού
Και το σκίρτημα όταν σ′ ακούμπαγα;
Πού να 'σαι και εσύ, πού να πλέεις
Σε ποια πλώρη μονάχη κοιτάς τη σελήνη;
Πού πάνε γαμώτο όσοι χάνονται;
Κι η ασπιρίνη τον πόνο μου σβήνει

Να κάνω κομμάτια, να κουκουλωθώ
Και να κάτσω επιτέλους στον ίσκιο μου
Ν′ αγαπήσω ξανά ή θα πονέσω;
Άλλα μάτια μη χάσω από δίπλα μου
Είναι αλήθεια όσα ζω θα ξυπνήσω ξανά θολωμένος σ' εκείνο το θάλαμο
Να δω τους δικούς μου στα μαύρα
Να ξαναγνωρίσω το θάνατο


Δεν πιστεύω κανένα παράδεισο
Έχω περπατήσει στην κόλαση
Σε κάθε δίσκο φτύνω πόνο, αυτό δεν είναι μόνο απόλαυση
Όταν βγαίνω στο δρόμο
Με πιάνουν γονείς βουρκωμένοι, μου σφίγγουν το χέρι
Γιατί φροντίζω τα παιδιά τους
Αυτό δεν είναι νταλαβέρι

Μ′ ένα λιχνάρι κάνω ευχές
Ποτέ ξανά να μη νιώσουμε πόνο
Να μη σε δω ξανά να κλαις
Να 'ναι της χαράς σου τα δάκρυα μόνο
Κι όταν ανάψουν οι φωτιές
Και κοιταχτούμε σε μια συναυλία
Πες μου όλα εκείνα που δε λες
Μίλα για ειρήνη, αγάπη, φιλία

Οι άνθρωποι είμαστε καθρέφτες
Έτσι επιλέγουμε ανθρώπους
Έχουμε μέσα μας κάτι δικό τους και αυτοί έχουνε κάτι από ′μας
Μας θυμίζουνε κάτι τα μάτια τους
Τους θυμίζουνε κάτι τα λόγια μας
Κι αυτή η αγκαλιά δε θυμίζει τις άλλες
Έχει τη μορφή της φωτιάς

Οι άνθρωποι είναι ηφαίστεια
Όταν δεν εκφράζουνε καίνε
Τα χρόνια περνάνε και αυτοί συνηθίζουνε να αγνοούν τους καπνούς
Καταλήγουνε σ' ένα σαλόνι με αόρατα τείχη να βλέπουν εχθρούς
Να φωνάζουν ο ένας στον άλλο
Γιατί δε με νιώθεις, γιατί δε μ' ακούς;

Παίρνει τα παιδιά της από το σχολείο
Πάει τ′ αφήνει στη μάνα της
Ο πατέρας την έκανε όταν γεννηθήκανε
Γι′ αυτό τα πήρε όλα πάνω της
Δεν έβαλε μέσα στο σπίτι κανένα μαλάκα για να τα ταΐσει
Κι όταν με ρωτάνε πού βρίσκω τη δύναμη
Ρωτάω, αυτή πού τη βρίσκει;

Τ' αδέρφια μας που ορφανέψαν νωρίς μεγαλώσανε με ένα κενό
Ωριμάσαν πιο γρήγορα από τ′ άλλα παιδιά γιατί μάθαν να ζούνε μ' αυτό
Μια εικόνα θολή, μια βαριά ενοχή που δεν είπαν ποτέ σ′ αγαπώ
Τι θα έκανε εκείνος στη θέση μου;
Τι θα μου 'λεγε αν ήταν εδώ;

Δεν μιλάω για πλατίνες, ούτε για sold out όταν με ρωτάνε τι πέτυχες
Ουρανέ ευχαριστώ που μας φρόντισες
Μ′ αυτό το στιλό χτίζω γέφυρες
Όσοι αγαπάω μου χαμογελάν' και γυρνάνε στην πόλη σαν έλικες
Τρώνε καλά, ταξιδεύουν συχνά και αφήνουν τις γυναίκες τους έγκυες

Μ' ένα λιχνάρι κάνω ευχές
Ποτέ ξανά να μη νιώσουμε πόνο
Να μη σε δω ξανά να κλαις
Να ′ναι της χαράς σου τα δάκρυα μόνο
Κι όταν ανάψουν οι φωτιές
Και κοιταχτούμε σε μια συναυλία
Πες μου όλα εκείνα που δε λες
Μίλα για ειρήνη, αγάπη, φιλία