Onderhuids Songtext
von Stoflong

Waar het licht faalt dooft de hoop
Waar het stof daalt vergaan de longen

Murw van alle pijn treed ik uit dit lijf
En richt mijn blik inwaarts
Een nauwe schacht strekt zich uit
De weg naar mijn eigen midden

Waar het licht faalt dooft de hoop
Waar het stof daalt vergaan de longen
Een enkele kaars wordt gedoofd
De laatste fluisters verstommen

Verblind door het donker
Reik ik naar de wanden
Van mijn onderhuidse


Ik zweef in kilte, gewichtloos
Doorheen gangen van mijn binnenste
Dwalend, dood, en wellicht dromend
Zoekend op de tast naar stilte

Reikend naar de wanden
Van mijn onderhuidse

Gebroken glas verraadt mij deels
Ik deins terug voor mijn spiegelbeeld
Ik ben geen mens, ik doe slechts alsof
Een pezige schim, in huid gekleed

Waar het licht faalt dooft de hoop
Waar het stof daalt vergaan de longen
Ik ben geen mens, maar doe slechts alsof
Angstvallig verscholen in mijn cocon

Ik ben geen mens, maar doe slechts alsof
Een pezige schim in huid gekleed

Angstvallig verscholen, weg van de zon

De ware zelf verhuld achter stof
Verhuld achter het stof