Utrata Songtext
von Ortsul

Bezwiedny lament, gorejący cierń
Bezkresem zapaści, obraca się w czerń
W kołaczącym amoku gasnący dźwięk
Konającym krokiem osuwa się w cień

Trujący pustki tępy skowyt
Głuchy na prawdę gnije w rowie

Łzawiący szkaradny bezkształtny sen
Nicością stępiony, głuchy jak pień
Krętymi ścieżkami majaczy we mgle
W następstwie utraty prosto w piekła czerń

Szepczący pustki cichy płomień
W konwulsjach ciszy dusza tonie

Odrazą pojony do świata barw
W żałości orszaku naprzód prosto w piach
Klęczy rozpacza na krawędzi dnia
Legion myśli rzuca mu ten prosty znak

Zanurzyć stal w tej żywej urnie
Niech życia pieśń wybrzmiewa w trumnie


W wilgotnej próżni z bólu do nieba wyj
Krojąc sobie ścięgna próbuj dalej żyć
Ostrzem brudnym na zbruzdany ryj
W jebanym amoku kręć ósemki z żył

Od szklanej rdzy już zimne dłonie
Wyrwać wątrobę niech ciało płonie

W ciernistą toń
W próżni odmęty
Odrazy woń
Trzy sakramenty

Ból, rozpacz, wstręt
Co zostało ci
Sumienia rak
Śmierć tożsamości

Bezwstydem trącać, kręcić, bluzgać i bić
Szklanych zwierciadeł widmo każe mi pić
Gaśnie życia płomień
Od zalewu trwogi

Pętla na krańcu drogi obija drzwi
Zawiasy pękają od brudnej krwi
Szorstka melodia myśli
Minął już czas zawiści


Martwemu oddech wciąż przemyka przez łzy
Światło życia parzy cięte ciało do żył
Gaśnij ogniu męki
Wskaż swej trumny brzegi

Obumarłe myśli niczym sępy do zwłok
Krążą by się zdobyć na ten ostatni krok
Usłysz mnie gdy milczę!
Spal! Ten padół łzawy