Outro Songtext
von JAUL
Outro Songtext
Από τη στιγμή που γεννιέσαι
Μαθαίνεις πως η ζωή είναι γεμάτη επαναλήψεις
Συνεπείς και απαραίτητες
Όπως ο ήλιος και το φεγγάρι
Που πρώτα είναι πάνω και μετά κάτω
Και αν η πόλη δε νυχτώσει δε μπορεί να ξημερώσει ξανά
Όπως το δέντρο, που πρώτα ανθίζει και μετά φυλλοβολεί
Και αν δεν αφήσεις τα φύλλα του να πέσουν
Δεν μπορεί να ανθίσει ξανά
Όπως εσύ, που πρώτα εισπνέεις και μετά εκπνέεις
Και αν δεν εκπνεύσεις δεν μπορείς να ανασάνεις ξανά
Κάπως έτσι δημιουργήθηκε και αυτός ο δίσκος
Ένας δίσκος αφιερωμένος σε εμάς
Που μοιραστήκαμε ήλιους και φεγγάρια
Άνθη και φύλλα μαραμένα, εισπνοές και εκπνοές
Μαζί
Στο Bill, στο Θέμη, στο Χρήστο, στο Γιάννη
Στην Ειρήνη, στο Κώστα, στο Σπύρο και στο Σπύρο
Στον Αντρέι, στο Νιόνιο και στον Κουβού
Όλοι οι πολίτες βιαστικοί, παραπονιάρηδες, κουραστικοί
Μα η πόλη τους υπέμεινε, δεν βιάστηκε ποτέ της
Ξυπνάει μαζί με το φεγγάρι τα μεσάνυχτα
Και βάζει λίγο παραπάνω φως μες στον καφέ της
Αν είναι πόρτα ή απόφαση μισόκλειστη
Δεν είναι το αν θα μπω, μα πόσο μου στοιχίζει
Κι άμα μπορούσα να μην γράψω αυτό το beat
Μπορεί να τ′ άφηνα στη λούπα, να το ακούω να σε θυμίζει
Μας συγκινούν οι ξαστεριές, είμαστε αδέσποτοι
Αγκαλιαζόμαστε και βρίζουμε τα θεία
Μου λεν' πως έκανα στροφή προς το συναίσθημα
Αλλά εγώ ακόμα νιώθω ότι πηγαίνω μόνο ευθεία
Η πρώτη ανάμνηση γλυκιά, κλεισμένη σε σακιά
Κι ο έρωτας στο στήθος ντουφεκιά
Σπείρανε φρίκη, μας την τάισαν αμάσητη
Την φάγαμε αναγκαστικά, τώρα μας λέν′ φρικιά
Έχω φυλάξει ένα κουπλέ μες στο ερμάριο
Για το έδαφος της Γης και την φωτιά των δράκων
Και μου υποσχέθηκα να γράψω ένα σενάριο
Μα μόνο αν καταφέρω να αποδράσω απ' το υπάρχον
Δεν γίνεται να ισιώσουν όλα τα κουσούρια μου
Και να μην μείνει ούτε καν ένα στραβό
Μα αν με ρωτάς το ραπ στο τέλος τι μου δίνει
Γάμησε τα, θέλει χρόνια, ψήσε καφέ να στα πω
Ποιος μιλάει ποιος είναι αυτός
Που όλο μουρμουρίζει τα κουπλέ του σκεπτικός
Πείτε του πως το νιώθουμε αυτό το βάρος στον αυχένα συνεχώς
Ποιος μιλάει, ποιος είναι αυτός
Που θέλει να ζήσει, όχι να μείνει ζωντανός
Πείτε του πως δεν φύγαμε κι ότι από εμάς κανείς δεν είν' περαστικός
Είπα ποιος μιλάει ποιος είναι αυτός
Που όλο μουρμουρίζει τα κουπλέ του σκεπτικός
Πείτε του πως το νιώθουμε αυτό το βάρος στον αυχένα συνεχώς
Είπα ποιος μιλάει ποιος είναι αυτός
Που θέλει να ζήσει, όχι να μείνει ζωντανός
Πείτε του πως δεν φύγαμε κι ότι από εμάς κανείς δεν είν′ περαστικός
Μαθαίνεις πως η ζωή είναι γεμάτη επαναλήψεις
Συνεπείς και απαραίτητες
Όπως ο ήλιος και το φεγγάρι
Που πρώτα είναι πάνω και μετά κάτω
Και αν η πόλη δε νυχτώσει δε μπορεί να ξημερώσει ξανά
Όπως το δέντρο, που πρώτα ανθίζει και μετά φυλλοβολεί
Και αν δεν αφήσεις τα φύλλα του να πέσουν
Δεν μπορεί να ανθίσει ξανά
Όπως εσύ, που πρώτα εισπνέεις και μετά εκπνέεις
Και αν δεν εκπνεύσεις δεν μπορείς να ανασάνεις ξανά
Κάπως έτσι δημιουργήθηκε και αυτός ο δίσκος
Ένας δίσκος αφιερωμένος σε εμάς
Που μοιραστήκαμε ήλιους και φεγγάρια
Άνθη και φύλλα μαραμένα, εισπνοές και εκπνοές
Μαζί
Στο Bill, στο Θέμη, στο Χρήστο, στο Γιάννη
Στην Ειρήνη, στο Κώστα, στο Σπύρο και στο Σπύρο
Στον Αντρέι, στο Νιόνιο και στον Κουβού
Όλοι οι πολίτες βιαστικοί, παραπονιάρηδες, κουραστικοί
Μα η πόλη τους υπέμεινε, δεν βιάστηκε ποτέ της
Ξυπνάει μαζί με το φεγγάρι τα μεσάνυχτα
Και βάζει λίγο παραπάνω φως μες στον καφέ της
Αν είναι πόρτα ή απόφαση μισόκλειστη
Δεν είναι το αν θα μπω, μα πόσο μου στοιχίζει
Κι άμα μπορούσα να μην γράψω αυτό το beat
Μπορεί να τ′ άφηνα στη λούπα, να το ακούω να σε θυμίζει
Μας συγκινούν οι ξαστεριές, είμαστε αδέσποτοι
Αγκαλιαζόμαστε και βρίζουμε τα θεία
Μου λεν' πως έκανα στροφή προς το συναίσθημα
Αλλά εγώ ακόμα νιώθω ότι πηγαίνω μόνο ευθεία
Η πρώτη ανάμνηση γλυκιά, κλεισμένη σε σακιά
Κι ο έρωτας στο στήθος ντουφεκιά
Σπείρανε φρίκη, μας την τάισαν αμάσητη
Την φάγαμε αναγκαστικά, τώρα μας λέν′ φρικιά
Έχω φυλάξει ένα κουπλέ μες στο ερμάριο
Για το έδαφος της Γης και την φωτιά των δράκων
Και μου υποσχέθηκα να γράψω ένα σενάριο
Μα μόνο αν καταφέρω να αποδράσω απ' το υπάρχον
Δεν γίνεται να ισιώσουν όλα τα κουσούρια μου
Και να μην μείνει ούτε καν ένα στραβό
Μα αν με ρωτάς το ραπ στο τέλος τι μου δίνει
Γάμησε τα, θέλει χρόνια, ψήσε καφέ να στα πω
Ποιος μιλάει ποιος είναι αυτός
Που όλο μουρμουρίζει τα κουπλέ του σκεπτικός
Πείτε του πως το νιώθουμε αυτό το βάρος στον αυχένα συνεχώς
Ποιος μιλάει, ποιος είναι αυτός
Που θέλει να ζήσει, όχι να μείνει ζωντανός
Πείτε του πως δεν φύγαμε κι ότι από εμάς κανείς δεν είν' περαστικός
Είπα ποιος μιλάει ποιος είναι αυτός
Που όλο μουρμουρίζει τα κουπλέ του σκεπτικός
Πείτε του πως το νιώθουμε αυτό το βάρος στον αυχένα συνεχώς
Είπα ποιος μιλάει ποιος είναι αυτός
Που θέλει να ζήσει, όχι να μείνει ζωντανός
Πείτε του πως δεν φύγαμε κι ότι από εμάς κανείς δεν είν′ περαστικός
Lyrics powered by www.musixmatch.com
