Daudeskaar Songtext
von Elvarhøi

Høge fjelli såg vi då
Stolte, kalde, staute
Forntid er forgangen nå
Men fjellet faller aldri

Mange vandra før i veg
Og kom ikkje frå kulda
Dra'kje opp til Daudeskaar
Vil'kje av det vita

Kjenner du?
Ser du?
Kommer du?
Fryser du?

Høyr'du vindens vesamheit
På tre og steintroll tæra
Snjófok er og kulda bit
På isna, hårde andlet


Så seglar tåka over skaar
Som vage slør i vinden
Høyr ula stilner, vinden døyr
Til slutt alt rundt er stilt

Fryser du?
Svinner du?

Så sto der ei skugge
Av ein gamal kall
Han svant og du var borte
Eg kallar høgt ditt navn

Ingen trøst, kun kaldt og trist
Kun stillnaden som styrer
Eg søkar einsam utfor sti
Svare no mitt skrik: Hvor faen er du?

I tåka bortmed bjørka att
Sto gubben der og galdra
Eg falt omkull på iset seng
Så syntest alt meg svart

Hvor er du?
Hvor er du?
Hvor er du?
Er du?


Vi hadde vandra over den lange vidda fra heimen i sør
Ingen annan veg var det da å ta enn passet gjennom Daudeskaar
Og mens vi stabra oss der, gjennom snø og vind
Djupare og tettare enn alle værdas hav og skogar
Vart ho plutseleg borte for meg
Eg søkte, men forgjeves
Der støtte eg staven, dro eit siste drag, og tenkte
Her forlet eg deg!